Podobno stalam sie sarkastyczna i monotematyczna histeryczka z przerostem tresci nad forma. Szkoda, bo nie zauwazylam metamorfozy i co najlepsze, wcale mi ona nie przeszkadza. A wrecz uwielbiam te moje monologi wyglaszane w przestrzen, te monologi, których nikt nie rozumie i lepiej zeby nikt nie zrozumial.

Chcialoby sie powiedziec niech ktos zatrzyma wreszcie swiat, ja wysiadam, ale to juz przeciez takie zardzewiale bajki. Zupelnie jak rozowa wata cukrowa i czerwony balonik na sznurku, ktory uciekl mi, gdy mialam 5 lat i teraz lata po swiecie tylko po to, aby rozpowiadac ludziom o moich niespelnionych marzeniach. Zdrajca!